Oznake

predložio Saša Svijić

Martha Argerich i Evgeny Kissin

Vitold Lutoslavski (1913-1994) je nesumljivo jedan od važnijih kompozotora u XX veku.

Rano je ispoljio svoj muzički talenat.Studije kompozicije je završio u Varšavi u politički teško vreme za Poljsku, pa se njegovi planovi za daljim studijama u Parizu nisu ostvarili. U ta ratna vremena prošao je kroz vojnu obuku, zarobljeništvo, beg iz zarobljeništva, povratak u Varšavu, gde je sa Andrejem Panufnikom svirao u kafeima svoje  kompozicije i transkripcije. Jedina kompozicija koja je sačuvana iz tog perioda su Varijacije na Paganinijevu temu za dva klavira.

Staljinističke godine je preživeo pišući muziku za radio, film i pozorište; pisao je aranžmane za narodne pesme i komponovao muziku za decu.

Njegov Koncert za orkestar nastao nakon Staljinove smrti prepoznat je kao delo od velikog značaja. Kako se kulturna klima menjala, tako je i njegov ugled rastao, kako u Poljskoj, tako i u inostranstvu.

I njegov stil komponovanja se razvijao, počevši od ranih dela inspirisanih folklorom to stila baziranog na njegovom sopstvenom razvoju dvanaesttonske tehnike, koju je prvi put upotrebio u Pogrebnoj muzici posvećenoj Beli Bartoku, koji mu je bio uzor, naročito u postupku obrade narodnih melodija.

Lutoslavski je svoju karijeru dirigenta započeo 1963. godine, kada je spremao izvođenje  svog dela Tri poeme Anrija Mišoa za hor i orkestar. Delo je prvi put izvedeno na Zagrebačkom Bijenalu. U njemu su iskorišćene sve mogućnosti ljudskog glasa: pevanje, govor, šapat, jecanje, klicanje, naricanje, vikanje.

Lutoslavski je i kao kompozitor i kao dirigent bio uzor idealne ravnoteže između forme i sadržaja, intelekta i emocije.

Ne zaboravi da glasaš! „Oceni“ kompoziciju zvezdicama!

Advertisements