Oznake

,

obou svira Hansjörg Schellenberger

Oboa je drveni duvački instrument sa dvostrukim jezičkom od trske. Na prvi pogled je najsličniji klarinetu, ali se na početnom delu cevi nalazi još kratka metalna cevčica u koju je udenut jezičak, dok je levkasto proširenje na kraju cevi vidno manje nego na klarinetu. Zvuk koji proizilazi iz dvostrukog jezička pomalo je nazalan i oštar, a srazmerno i prodoran, zbog čega se oboa katkad naziva i truba drvenih muzičkih instrumenata. Međutim, ovaj instrument može da zvuči i nežno i toplo, idilično i dirljivo, a to je i uloga koja joj se tipično dodeljuje u klasičnoj muzici. Takođe, tipična je za njega i melodika orijentalnog prizvuka, zbog asocijacije sa instrumentima slične vrste (zurle i dr.).
Oboa je melodijski instrument i u orkestru često ima vodeće teme, a njen jasan, čujan i intonativno precizan zvuk uzima se i kao merodavna intonacija za štimovanje orkestra, kada se najpre čuje oboa prema kojoj se štimuju i ostali instrumenti. Virtuozno-tehničke bravure, koje se često dodeljuju klarinetu i flauti, oboi manje odgovaraju, a i njen tonski obim je kraći.
Oboa je nastala od jedne vrste srednjovekovnih šalmaja koji su se po Evropi širili pod uticajem Arapa u Španiji počev od VIII veka. Napuštanje nausnika, u koji se kod tih instrumenata, kao u čašicu, smeštao trščani jezičak označilo je bitnu promenu u mogućnosti finijeg nijansiranja zvuka i njegove izražajnosti. Oboa je tokom 19. veka usavršena dodavanjem mehanizama poluga i poklopaca.
Oboa se javlja u još nekoliko registarskih varijanti. Od svih, najznačajniji je engleski rog.

Uživaj!
Saša

Advertisements